'Uw reactie' Wij zijn benieuwd naar uw reactie als u een tocht bij ons heeft meegelopen.

Wij verzoeken uw reactie in welke vorm dan ook te sturen. Dit kan via ons snelle 'spookformulier' en wij plaatsen die op deze pagina.

Het klamme zweet staat in mijn handen als ik er aan terug denk. Als ik probeer terug te halen wat er gebeurd is faal ik. Er zitten gaten in mijn geheugen. Ik heb het geblokkeerd. Die nacht was ik compleet in shock. Maar ik zal proberen de bewuste avond te reconstrueren.

Het was een donkere nacht. De maan stond wassend aan de hemel, maar werd verhuld door sluierbewolking. In het dichte bos schonk de maan ons geen licht. In het gezelschap van mijn vriend René, rugbyspeler Harry en zijn kameraad Martijn waagde ik mij op het terrein van de oude verlaten Britse vliegbasis Laarbruch in het Duitse bos, net over de grens bij Well. Het was een van de grootste militaire vliegvelden van de RAF sinds 1954. Er woonden meer dan 1570 families en er werkten ongeveer 2300 militairen en groeide uit tot een ware stad met alle voorzieningen. In 1972 werd er door een onbekende oorzaak tijdens een testvlucht van een Buccaneer een kernbom ter ontploffing gebracht. De explosie deed de gebouwen instorten of verbranden. Alle inwoners van Laarbruch kwamen daarbij om het leven. De radioactieve straling die vrijgekomen was zorgde in de loop van jaren daarna voor verhoogde kans op kanker en afwijkingen bij de indirecte slachtoffers en hun nageslacht. anaf deze gebeurtenis was vliegbasis Laarbruch een verlaten spookstad waar niemand meer naar omkeek. Het gerucht ging echter dat er nog overlevenden van de ramp in de verlaten gebouwen woonden. Zij zouden zo verminkt en verbrand zijn dat zij zich niet meer in het daglicht vertoonden. Mensen praatten over een soort zombies die niet meer konden denken of voelen en geen enkele emoties vertoonden, maar of dit werkelijk zo was wist niemand; geen weldenkend mens waagde zich na zonsondergang in dit verdoemde gebied.

Met dat gegeven in ons achterhoofd gingen we stilzwijgend op verkenning. Harry, met zijn sterke postuur, droeg de lantaarn waarmee hij ons voorging. Martijn scheen met een knijpkat verwoed om ons heen om ons rugdekking te geven. Hoewel de geruststellende hand van mijn vriend nabij was voelde ik mij niet op mijn gemak. Er hing een vreemde vibratie in de lucht. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik kon niet plaatsen wat ik voelde, maar deze plek voelde niet goed. De eerste honderd meter liepen we nog met een ferme tred op het geasfalteerde pad, vlak langs de bosrand. Het licht van de lantaarn schommelde onregelmatig over struiken en bomen. Hoorde ik daar wat ritselen?

We volgden het pad dat rechtsreeks het bos in leek te gaan. Onze pas werd voorzichtiger, de ademhaling sneller. Het zicht was beperkt. Rechts van ons zagen we een verlaten tankwagon die volkomen misplaatst leek in het afgelegen bos. Het pad leidde naar een ijzeren poort in het bos. Het ratelende geluid van de knijpkat scheurde door de stilte. In de verte klonk een ijzingwekkende gil. Even stonden we allemaal stil. We keken elkaar aan en slikten. Martijn lachte een beetje ongemakkelijk. Iets minder dapper vervolgden we onze weg. Tussen de bomen stond een verlaten toiletgebouw. De deuren stonden open.

"Ladies first", zei Harry. Ik wilde mij, als enige vrouw in het gezelschap niet laten kennen, en met een bonzend hart en slappe knieën stapte ik over de drempel van de damestoiletten. Ik strekte mijn hand naar achteren, reikend naar de hand van mijn vriend. Ik stapte de verwaarloosde toiletruimte binnen. Tegels waren van de muren gevallen, het rook er naar vocht en onze eenzame stappen galmden krakend door de ruimte. Aan de ene wand stonden toilethokjes en Harry scheen met de lantaarn meteen onder de deuren door, of zich daar niemand bevond. Niets. De kust leek veilig. Opgelucht haalden we weer adem. We keken elkaar even grijnzend aan. Onze moed werd weer bij elkaar geraapt en we maakten aanstalten om het gebouw verder te doorzoeken. Maar wat ons toen overkwam..... Het gebeurde in een flits, het ging zo snel. Het was afschuwelijk... Het enige wat ik me nog voor de geest kan halen is de echo van mijn eigen schreeuw in de kale ruimte en mijn vlucht naar buiten.

Lees meer ...

Wordt vervolgd, misschien.

Dit verhaal is opgetekend en gebaseerd op ware gebeurtenissen.
De namen van de betrokkenen zijn gefingeerd vanwege de privacy.
Met dank aan dhr. R.J van der Heijden van www.spooktochten.nl

Door: Arianne (ingezonden op: 16 okt 2011)

Livit Orthopedie Eindhoven virustocht 15-10-2011

Jongens wat ben ik bang geweest. Enkele weken geleden heb ik deze toch bij jullie geboekt als jaarlijkse uitstap voor onze vestiging. Ik dacht,laten we eens iets bijzonders doen. De middag voor de tocht kreeg ik al persoonlijke bedenkingen, wat had ik in godsnaam nu weer bedacht!

Aangekomen bij de Vrije Teugel in Uden was alles nog prima, lekker gegeten dus vol goede moed op pad. Echter na de eerste post, bijna hyperventilerend van de schrik. De tweede post ging ook nog wel, deze door het virus besmette patiknt was nog redelijk aanspreekbaar.... Zou het dan toch allemaal meevallen? De derde post, werkelijk vreselijk, het was dat ik een grote mannelijke collega had waarachter ik me kon verstoppen, maar toen de patiknt ons achterna kwam, te merken door het geluid van de kettingen die steeds maar dichterbij kwamen, kon ik nog amper 'genieten' van deze onwerkelijkheid. Mijn god, ik geloof niet dat ik ooit in mijn leven zo bang ben geweest. Mijn enige doel was dan ook zo snel mogelijk het bos uit zien te komen en terug naar de verlichte bewoonde wereld, tot overmaat van ramp waren we bij punt 3 van de routebeschrijving de weg al kwijt. En in het donker lijken alle bospaden op elkaar. Extra stellen ondergoed waren geen overbodige luxe en een AED had er ook bijna aan te pas moeten komen. Zo blij dat we na ruim 2 uur terug in het 'licht' kwamen. Tot overmaat van ramp kwamen de patiknten ook nog even gedag zeggen bij de Vrije Teugel. Helemaal weggedoken in het uiterste hoekje van de zaal, wisten ze me natuurlijk feilloos te vinden. Ik was er echt helemaal klaar mee. Het was toch niet echt, waarom bleef ik bang. Nadat ze afgeschminkt waren, toch maar de stoute schoenen aangetrokken om mijn shock te verwerken, echter de leuk geplaatste opmerking van een van de patiknten, "we komen vannacht wel een bezoekje brengen als je slaapt" heeft me nog wel de hele nacht achtervolgt. Naar huis gereden, deuren op slot van de auto en daarna mijn huis hermetische afgesloten. Manlief vond het hilarisch, ik die bang was geweest hahaha.

Maar echt een enorm compliment voor de acteurs! Petje af, het was te levensecht.

Met vriendelijke groet, Arianne
--------------------------------

Door: Roos (ingezonden op: 09 okt 2011)

TBS tocht 1 oktober...

Hierbij wilde ik u nog even berichten,zoals u ziet leven we allemmaal nog.
De tocht was geweldig,omdat de route omschrijving nogal vaag was.
Hebben wij onbedoeld meerdere schrik momenten gehad,omdat de tbsers (acteurs) achter ons aan gingen om ons op de juiste route te krijgen.
Ons favoriet de man met kettingzaag,en in het wit bebloede pak.
Deze waren zo levensecht,dat zelf mijn broertje (zie foto) het op een lopen zette.
Ja was zekers goed geslaagd bedankt,voor deze levensechte ervaring.
Misschien in de toekomst dat we dit nog eens doen.
Oja misschien nog een tip om bij de spooktochten te zetten.
Pas op kan leiden tot zwangerschap. In de groep voor ons waren meerdere dames zwanger.
Waardoor je,je af gaat vragen of ze niet eerder een spooktocht in het donker hebben gelopen.
Nogmaals bedankt,en misschien tot in de toekomst.
En een dikke pluim voor u, organisatie en acteurs.


Groet, Roos
--------------------------------

Door: de jarige Tessa (ingezonden op: 26 sept 2011)

Voor mijn "Sweet 16" hebben we de TBS tocht gedaan. Ik wou graag iets bijzonders doen, nou dat is zeker gelukt!

Het was een donkere heldere nacht..
De sterren en de maan schenen fel.
Tja, misschien is het in het bos dan ook wel wat lichter.. Mooi niet dus!

We zaten rustig te eten en plotseling kwam er een agent naar ons toe..
''De gevangenen zijn uitgebroken en lopen vrij rond in de bossen!''
De mobiele eenheid was al onderweg maar kon niet snel genoeg komen.
Of wij ze even wouden zoeken. (vraag je dat vaker aan jongeren van 15/16 jaar? xD)

Maar goed het was tijd.
We kregen instructies en een lantaarn mee.
We vertrokken in 2 groepjes.
Groep 1 vertrok als eerste waar ook ik in zat.
We liepen heel rustig het bos in maar de spanning kon je heel goed voelen!

De eerste vraag.
Die weet ik niet meer echt maar goed.
We hoorde geritsel in de verte. ''Wat is dat?'' zeiden we allemaal.
Toen we erop af liepen hing er een lijk en het bewoog?!

We liepen verder.
"Er hangt daar iets is dat een pop?"
Mooi niet even later hoorde we me toch een harde gil die dwars door je heen ging!
En hele snelle voetstappen.

Veel mensen in ons groepje raakte in paniek en rende de verkeerde kant op!

Toen iedereen weer terug was vond de helft het dood en dood eng.
We hebben gewacht op de andere groep die er even later aan kwam.
Daar was de helft ook al overstuur dus die mensen gingen terug.


Maar wij gaven niet op!
We gingen met z'n zevenen door van de 17.
Wij lieten zijn dat we geen mietjes waren,
Wij keken het kwaad in de ogen,
En we zijn helemaal heel het bos weer uit gekomen!

Toen we terug kwamen verwelkomde de hele groep ons.
Maar, Er stond een elektrische stoel?!
Komt er iemand met een muts over z'n gezicht naar me toe en maakte en gebaar zo van: "jij was de jarige toch?"
Jaa inderdaad ik was de jarige.
Dus ik mocht gezellig plaats nemen op de elektrische stoel!
Ik wachtte mijn einde af.
Hij ging aan!
.. Okee ik leef nog?!!
Dat is geluk hebben dan.

We zaten binnen...
Daar kwamen alle griezels aan!
Lachend?
Ze werden allemaal voorgesteld en ze waren echt super aardig!
Natuurlijk met iedereen op de foto gegaan!

Het was echt een hele bijzondere en geweldige sweet 16 die ik nooit meer zal vergeten!

Dank jullie wel voor de waanzinnige avond!

Groetjes,
Tessa (de jarige)
--------------------------------

From: Sandra/Hans Heemskerk
To: 'Ilse Verkaar'
Sent: Tuesday, October 07, 2008 4:22 PM
Subject: RE:

Bedankt voor de leuke zondagmiddag met de moordtocht. De jongens deden het hartstikke leuk. Helaas erg slecht weer, maar dat mocht de pret niet drukken.


Dank,

Sandra Heemskerk

De spooktocht, het vervolg

Geplaatst op 13-10-2008 13:11 door rapansnooi in categorie persoonlijk

Een maand geleden probeerde ik mijn verhaal te vertellen over wat er die afschuwelijke nacht gebeurde. Mijn vriend René, rugbyspeler Harry, zijn kameraad Martijn en ik hebben een verschrikkelijke nacht doorstaan. Het was op de oude verlaten RAF-vliegbasis Laarbruch in het Duitse woud, voorheen een van de grootste militaire vliegvelden. In 1972 ontplofte er door onbekende oorzaak een kernbom, die vele slachtoffers maakte. Vliegbasis Laarbruch werd een verlaten spookstad waar, volgens geruchten, verminkte overlevenden rondwaarden. René, Harry, Martijn en ik gingen op onderzoek uit.

Lees meer ...

Ik wens u veel sterkte. U zult het nodig hebben....

Dit verhaal is opgetekend en gebaseerd op ware gebeurtenissen.
De namen van de betrokkenen zijn gefingeerd vanwege de privacy. Met dank aan dhr. R.J van der Heijden van www.spooktochten.nl

In het donkere bos van Doorn gingen 3 groepen kinderen, oplopend in leeftijd, het bos in. Daar waren 6 vreemde figuren verstopt op een route die met alleen een zaklantaarn en het licht van de maan gevonden moest worden. Zo hadden we daar bijvoorbeeld de Wakende Wachter, Scary Harry en Grolly Gnoom. Elke engerd vroeg de kinderen een opdracht te vervullen. Ze moesten bijvoorbeeld voelen wat Freule Friemel in haar voelkist bewaarde (“Ieahl!! Een dooie rat ofzo?!”), of een munt van de Maffe Monnik afpakken ('Hij hakte bijna mijn hand eraf!'), want zonder die munt liet de Pinnige Poortwachter ze niet door…Het middelste groepje was echt heel erg bang, maar werd door de stoerste kids en begeleiders goed opgevangen. Het eerste groepje won uiteindelijk de wedstrijd, met hun meest complete antwoordformulier. Uiteraard werden de bloedsuikers van voor en na deze enerverende avond vergeleken en verklaard. Spanning blijkt je heel wat te doen als kind met diabetes!

http://www.spooktochten.nl - hier vindt je de achtergrondinformatie.

Inge Olivier, Consulent landelijke werkgroepen
Afd. Communicatie, Educatie en Vrijwilligerszaken
Diabetesvereniging Nederland