'Uw reactie' Wij zijn benieuwd naar uw reactie als u een tocht bij ons heeft meegelopen.
Wij verzoeken uw reactie in welke vorm dan ook te sturen. Dit kan via ons snelle 'spookformulier' en wij plaatsen die op deze pagina.
Het klamme zweet staat in mijn handen als ik er aan terug denk. Als ik probeer terug te halen wat er gebeurd is faal ik. Er zitten gaten in mijn geheugen. Ik heb het geblokkeerd. Die nacht was ik compleet in shock. Maar ik zal proberen de bewuste avond te reconstrueren.
Het was een donkere nacht. De maan stond wassend aan de hemel, maar werd verhuld door sluierbewolking. In het dichte bos schonk de maan ons geen licht. In het gezelschap van mijn vriend René, rugbyspeler Harry en zijn kameraad Martijn waagde ik mij op het terrein van de oude verlaten Britse vliegbasis Laarbruch in het Duitse bos, net over de grens bij Well. Het was een van de grootste militaire vliegvelden van de RAF sinds 1954. Er woonden meer dan 1570 families en er werkten ongeveer 2300 militairen en groeide uit tot een ware stad met alle voorzieningen. In 1972 werd er door een onbekende oorzaak tijdens een testvlucht van een Buccaneer een kernbom ter ontploffing gebracht. De explosie deed de gebouwen instorten of verbranden. Alle inwoners van Laarbruch kwamen daarbij om het leven. De radioactieve straling die vrijgekomen was zorgde in de loop van jaren daarna voor verhoogde kans op kanker en afwijkingen bij de indirecte slachtoffers en hun nageslacht. anaf deze gebeurtenis was vliegbasis Laarbruch een verlaten spookstad waar niemand meer naar omkeek. Het gerucht ging echter dat er nog overlevenden van de ramp in de verlaten gebouwen woonden. Zij zouden zo verminkt en verbrand zijn dat zij zich niet meer in het daglicht vertoonden. Mensen praatten over een soort zombies die niet meer konden denken of voelen en geen enkele emoties vertoonden, maar of dit werkelijk zo was wist niemand; geen weldenkend mens waagde zich na zonsondergang in dit verdoemde gebied.
Met dat gegeven in ons achterhoofd gingen we stilzwijgend op verkenning. Harry, met zijn sterke postuur, droeg de lantaarn waarmee hij ons voorging. Martijn scheen met een knijpkat verwoed om ons heen om ons rugdekking te geven. Hoewel de geruststellende hand van mijn vriend nabij was voelde ik mij niet op mijn gemak. Er hing een vreemde vibratie in de lucht. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik kon niet plaatsen wat ik voelde, maar deze plek voelde niet goed. De eerste honderd meter liepen we nog met een ferme tred op het geasfalteerde pad, vlak langs de bosrand. Het licht van de lantaarn schommelde onregelmatig over struiken en bomen. Hoorde ik daar wat ritselen?
We volgden het pad dat rechtsreeks het bos in leek te gaan. Onze pas werd voorzichtiger, de ademhaling sneller. Het zicht was beperkt. Rechts van ons zagen we een verlaten tankwagon die volkomen misplaatst leek in het afgelegen bos. Het pad leidde naar een ijzeren poort in het bos. Het ratelende geluid van de knijpkat scheurde door de stilte. In de verte klonk een ijzingwekkende gil. Even stonden we allemaal stil. We keken elkaar aan en slikten. Martijn lachte een beetje ongemakkelijk. Iets minder dapper vervolgden we onze weg. Tussen de bomen stond een verlaten toiletgebouw. De deuren stonden open.
"Ladies first", zei Harry. Ik wilde mij, als enige vrouw in het gezelschap niet laten kennen, en met een bonzend hart en slappe
knieën stapte ik over de drempel van de damestoiletten. Ik strekte mijn hand naar achteren, reikend naar de hand van mijn vriend.
Ik stapte de verwaarloosde toiletruimte binnen. Tegels waren van de muren gevallen, het rook er naar vocht en onze eenzame
stappen galmden krakend door de ruimte. Aan de ene wand stonden toilethokjes en Harry scheen met de lantaarn meteen onder de
deuren door, of zich daar niemand bevond. Niets. De kust leek veilig. Opgelucht haalden we weer adem. We keken elkaar even
grijnzend aan. Onze moed werd weer bij elkaar geraapt en we maakten aanstalten om het gebouw verder te doorzoeken.
Maar wat ons toen overkwam..... Het gebeurde in een flits, het ging zo snel. Het was afschuwelijk... Het enige wat ik me nog
voor de geest kan halen is de echo van mijn eigen schreeuw in de kale ruimte en mijn vlucht naar buiten.
Lees meer ...
Wordt vervolgd, misschien.
Dit verhaal is opgetekend en gebaseerd op ware gebeurtenissen.
De namen van de betrokkenen zijn gefingeerd vanwege de privacy.
Met dank aan dhr. R.J van der Heijden van www.spooktochten.nl
From: Sandra/Hans Heemskerk
To: 'Ilse Verkaar'
Sent: Tuesday, October 07, 2008 4:22 PM
Subject: RE:
Bedankt voor de leuke zondagmiddag met de moordtocht. De jongens deden het hartstikke leuk. Helaas erg slecht weer, maar dat
mocht de pret niet drukken.
Dank,
Sandra Heemskerk
De spooktocht, het vervolg
Geplaatst op 13-10-2008 13:11 door rapansnooi in categorie persoonlijk
Een maand geleden probeerde ik mijn verhaal te vertellen over wat er die afschuwelijke nacht gebeurde. Mijn vriend René,
rugbyspeler Harry, zijn kameraad Martijn en ik hebben een verschrikkelijke nacht doorstaan. Het was op de oude verlaten
RAF-vliegbasis Laarbruch in het Duitse woud, voorheen een van de grootste militaire vliegvelden. In 1972 ontplofte er door
onbekende oorzaak een kernbom, die vele slachtoffers maakte. Vliegbasis Laarbruch werd een verlaten spookstad waar, volgens
geruchten, verminkte overlevenden rondwaarden. René, Harry, Martijn en ik gingen op onderzoek uit.
Lees meer ...
Ik wens u veel sterkte. U zult het nodig hebben....
Dit verhaal is opgetekend en gebaseerd op ware gebeurtenissen.
De namen van de betrokkenen zijn gefingeerd vanwege de privacy. Met dank aan dhr. R.J van der Heijden van www.spooktochten.nl
In het donkere bos van Doorn gingen 3 groepen kinderen, oplopend in leeftijd, het bos in. Daar waren 6 vreemde figuren verstopt
op een route die met alleen een zaklantaarn en het licht van de maan gevonden moest worden. Zo hadden we daar bijvoorbeeld de
Wakende Wachter, Scary Harry en Grolly Gnoom. Elke engerd vroeg de kinderen een opdracht te vervullen. Ze moesten bijvoorbeeld
voelen wat Freule Friemel in haar voelkist bewaarde (“Ieahl!! Een dooie rat ofzo?!”), of een munt van de Maffe Monnik afpakken
('Hij hakte bijna mijn hand eraf!'), want zonder die munt liet de Pinnige Poortwachter ze niet door…Het middelste groepje was
echt heel erg bang, maar werd door de stoerste kids en begeleiders goed opgevangen. Het eerste groepje won uiteindelijk de
wedstrijd, met hun meest complete antwoordformulier.
Uiteraard werden de bloedsuikers van voor en na deze enerverende avond vergeleken en verklaard. Spanning blijkt je heel wat te
doen als kind met diabetes!
http://www.spooktochten.nl - hier vindt je de achtergrondinformatie.
Inge Olivier, Consulent landelijke werkgroepen
Afd. Communicatie, Educatie en Vrijwilligerszaken
Diabetesvereniging Nederland