Krantenknipsels Spooktochten.nl

Brabants dagblad
Slachting in Gelderse bossen
Overlevende vertelt wat justitie geheim wil houden

Een groep levensgevaarlijke criminelen is op 9 september ontsnapt uit de TBS-instelling Nederoord, in de bossen rondom Apeldoorn. Een groep argeloze wandelaars stuit op de uitgebroken moordenaars, met een bloedige slachtpartij tot gevolg. Justitie en politie proberen het 'incident' angstvallig geheim te houden, maar bij Panorama meldt zich een van de overlevenden. Ze vertelt openhartig over de doodsangst, macabere vondsten en de confrontatie met bloeddorstige psychopaten. Zij kan het 'wel' navertellen...

Door Ronald Kennedy

De 25-jarige Gerdienke Hemstede is nog lang niet bijgekomen van haar traumatische ervaring. De sportief ogende blondine neemt nog een flinke slok van haar biertje. Bevend vertelt ze over die negende september, wat gewoon een bedrijfsuitje met collega's had moeten worden. 'En dat te bedenken dat ik nog maar drie maanden bij dit bedrijf werk', zegt Hemstede, medewerkster van een verzekeringsmaatschappij. Met haar kantoorgenoten is ze die bewuste dag in de Veluwe voor een bedrijfsuitje. Teambuilding. Ze zijn nog onwetend dat hun saamhorigheid en collegialiteit die nacht maximaal op de proef zal worden gesteld. 'We zijn zeker dichter naar elkaar toe gegroeid', zegt Hemstede. Althans degene die de nacht hebben overleefd. In totaal worden er vijf lijken in het bos gevonden, 1 verwarde man wordt zwaar gewond aangetroffen aan de rand van het bos. Het resultaat van een aantal ontsnapte psychopaten op het moordpad. Hemstede en haar collega's wandelen net op het verkeerde moment, op de verkeerde plek, dit rampscenario binnen. 'Dit is verreweg het engste wat ik ooit heb meegemaakt', begint Hemstede haar verhaal. Langzaam maar zeker ontrafelt ze wat er op 9 september precies heeft plaatsgevonden in de bossen rondom Beekbergen. De collega's zijn op weg naar hun camping, een fikse wandeling van pakweg een uur. Het is aardedonker, de sfeer in de groep is lacherig en ontspannen. Totdat de politie met megafoons de groep op de hoogte stelt van de ontsnapping. 'Iedereen dient nu onmiddellijk het bos te verlaten', schalt het door de duisternis. Maar de agenten zijn nergens te bekennen. In de verte brandt het licht van de camping 't Liederholt, hun veilige haven. 'We wisten natuurlijk helemaal niet wat ons te wachten stond. Ik was echt doodsbang en wilde per se in het midden lopen', herinnert Hemstede zich. Als aan een touwtje lopen de kantoorgenoten stap voor stap door de modderige paden. Ger van 't Einde (46) heeft de leiding op zich genomen. 'Ger was tenslotte de oudste van het stel en had altijd de meeste praatjes. Dus hij ging wel even voorop lopen, al kon ik duidelijk zien dat hij ook bang was.' Hij schijnt met z'n lantaarn voortdurend om zich heen, op zoek naar iets 'verdachts'. Hij maakt grapjes, maar van binnen lijkt hij het te begeven van de zenuwen. Manager Angela Holthuis heeft doorgaans haar mondje wel paraat, maar is nu opvallend stil. 'Blijf achter me', vermaant ze een paar mannelijke lotgenoten. 'Ik schrik me de pleuris', roept ze uit als er weer een beestje door de bosschages ritselt of er een takje breekt. Holthuis neemt herhaaldelijk een teug van het veldflesje kruidenbitter dat in de groep wordt doorgegeven als een estafettestokje, zo vertelt Hemstede. 'Iedereen was doodsbang voor wat er komen zou. We moesten wel moed indrinken.' Na een klein halfuur wordt duidelijk dat de angst terecht is. Van 't Einde schijnt zijn lantaarn op iets wat schittert in de duisternis. Drie witte plasticzakken liggen midden op het bospad. Van 't Ende staat stokstijf stil en laat bijkans de lantaarn uit z'n handen vallen. 'En toen, het leek wel alsof een van de zakken bewoog... eerst een hand, daarna kroop er een man uit. We begonnen allemaal te rennen voor ons leven.' De groep realiseert zich dat er zich een bloedbad heeft plaatsgevonden in het woud. De levensgevaarlijk verwonde man laten ze zonder aarzeling achter. 'Hij zag ook zo eng uit, we waren gewoon doodsbang.' De moordenaar kan niet ver zijn, maar ondertussen lijkt de camping verder dan ooit. De vaart zit er goed in nu. Zo snel mogelijk wanen ze zich een weg door de drassige modder. Daarbij strompelen ze over boomstronken en takken. 'Op een gegeven moment kwamen we op een omgeploegd maisveld uit.' Iedereen was overduidelijk de weg kwijt - letterlijk.'

Gelukkig zagen we al snel weer een licht schijnen, dat was onze veiligheid. Dachten we.' Plotseling hangt er een akelige stilte in het bos. De groep heeft de oren gespitst op verdachte geluiden en wil zelf uiteraard ook niet te veel opvallen. Dan zien de verzekeraars opeens een schort hangen aan een boom. Niemand durft te gaan kijken, maar de 38-jarige accountmanager Roel Oosting, die officieus de leiding heeft overgenomen van de doodsbange Van 't Einde, waagt het erop. Hij sluipt naar het met bloed besmeurde verpleegstersuniform. 'Martha de Jong... kantinebeheerdster', leest hij voor. 'Zou dat ook een slachtoffer zijn?' Op dat moment springt plotseling een zonderlinge gedaante met een bivakmuts vanuit de schaduwen. Hij zwaait vervaarlijk met een kettingzaag om zich heen. Het geluid van de ronkende motor slaat iedereen de angst in het hart. Het team maakt nu op een afgrijselijke wijze kennis met een van de moordenaars die later die nacht zal worden opgepakt. 'Het was ieder voor zich', verhaalt Hemstede. Het team wordt – bijna letterlijk – uiteen gereten door de bloeddorstige killer met kettingzaag. 'Iedereen rende in paniek een andere kant op.' Gelukkig voor de verzekeringslui oogt en klinkt de kettingzaag levensecht, maar is het niet. En voor wie het nog niet door heeft... natuurlijk is de moordenaar een acteur en de lijken zijn, op 1 acteur na, poppen. TBS-instelling Nederoord bestaat niet en er zijn al helemaal nooit moordenaars ontsnapt. Wat wel echt is, is de angst. Alleen zijn Hemstede en haar collega's geen weerloze slachtoffers van omstandigheden maar hebben ze dit avontuur bewust opgezocht. Het zijn allemaal deelnemers aan de TBS-wandeltocht, een alternatief bedrijfsuitje. Onderweg klinkt het voortdurend angstig: 'Ik hoor iets.' 'Zie jij dat ook?' En een enkele oeh en ah als er weer iets beweegt in de bosjes – het krioelt er van de konijnen en naar het schijnt zelfs zwijnen. De schimmen spelen verder spelletjes met de hoofden van de stedelijke kantoormedewerker. De tocht duurt in totaal iets meer dan anderhalf uur. Onderweg is de sfeer lacherig. De groepsleden laten elkaar schrikken. Maar zelfs de macho met de grootste mond verbleekt bij het zien van die knaap met de kettingzaag. 'Je schrikt toch even. Ik dacht even dat er echt een zaag in zat. Hij zal maar struikelen, dan ben je zo een arm kwijt', vertelt de springlevende Van 't Einde na afloop. Tijdens de tocht zijn een paar goede schrikmomenten ingebouwd. Leuk is bijvoorbeeld ook een kannibaal. Wanneer de wandelaars langs een skelet lopen, komt hij luid joelend de bosjes uit gesprongen. 'Dat is mijn lijk! Dat is mijn lijk!' Vervolgens peuzelt hij de vleeskleurige inhoud uit het doodshoofd. Alhoewel het een zeer vermakelijk avond is, zijn er ook kritiekpunten. Zo is de routebeschrijving niet echt duidelijk waardoor de groep herhaaldelijk verkeerd loopt. Dat werkt eerder frustrerend dan dat het bijdraagt aan de spanning. Ook zijn in het laatste stuk geen schrikmomenten ingebouwd. Ergens verwacht je een apotheose, een finale waarin je je helemaal lam schrikt. Maar in plaats daarvan bevind je je opeens weer op camping 't Liederholt tussen de stacaravans. Ondanks deze kanttekeningen van een kniesoor, zijn de deelnemers overwegend enthousiast. Iedereen is onverdeeld positief. Alleen Hemstede is zo geschrokken dat ze dit 'nooooit meer' wil. Onder het genot van een borrel, wordt er nog lang nagepraat over de lijken, moordenaars en doodsbange collega's. Oosting die onderweg best wat praatjes heeft, geeft na afloop toe dat ook hij zich wel het 'apelazerus' is geschrokken. Al snel kruipt hij weer in de rol van de jolige kantoormedewerker en vraagt plagend aan de bange benjamin Hemstede of ze 't droog heeft gehouden. 'Nee, maar het enige vocht dat ik heb laten lopen is zweet hoor.' Wanneer een serveerster haar van achteren benadert en vraagt of ze iets wil drinken, reageert Hemstede met een iel gilletje. 'Ik schrok me dood.' Ze herstelt handig en stoot haar cheffin aan: 'Kunnen we het nog even hebben over mijn contract?' Angela Holthuis is na afloop aangenaam verrast: 'De effecten zijn best wel simpel, maar zo effectief.' Arlana van Ommen (27) is het meest geschrokken van de lijkzak waar opeens een man uit sprong. 'Toch zou ik die wandeling zo weer doen', aldus de aantrekkelijke blondine. 'Alleen is het wel prettig om een paar dappere en stoere mannen om je heen te hebben. Anders wordt het wel erg eng.'

TBS-Tocht

Rinus van der Heijden is de organisator van de veel besproken TBS-tocht. 'De ophef snap ik wel, maar ik vind het niet terecht', aldus Van der Heijden over de commotie. 'Justitie maakt de fouten, wij spelen er gewoon handig op in.' Zijn bedrijf Heijzoo organiseert al tien jaar themagebonden bedrijfsuitjes. Populair zijn de Jack the Ripper en Horror-tocht. 'We willen een spannende avond aanbieden, maar niet te luguber. Het is niet de bedoeling dat mensen 's nachts in bed shakend wakker schieten. Het moet leuk blijven.' Toch blijft het een sport voor de pakweg zeven acteurs om zoveel mogelijk angst aan te jagen. 'Vooraf worden wel eens weddenschappen afgelegd, zo van: hoeveel natte onderbroeken kunnen we vandaag scoren?' Soms is de scheidslijn tussen werkelijkheid en spel moeilijk te maken. Van der Heijden heeft voorbeelden te over. 'Op een dag liepen onze jongens met zo'n nep lijk langs een parkeerplaats. Opeens horen ze een vrouw gillen die in haar auto lag te vozen met een jongen. In plaats van uit te leggen dat het allemaal spel was, gingen onze acteurs hier enthousiast op in. Ze gebaarden met de vinger langs de keel naar de ongelukkige dame. Het stelletje wist niet hoe snel ze daar moesten vertrekken', aldus Van der Heijden lachend. 'Even later stonden er zes agenten voor onze neus met getrokken pistool. Dat was even minder grappig.' De politie wordt nu dan ook van te voren op de hoogte van hun komst. 'Eén keer hebben we zelfs een inbreker op heterdaad betrapt die een bungalow wou betreden.' En hem gelijk laten schrikken met die kettingzaag? 'Nou, dat is niet echt verstandig om een mogelijk gewapende crimineel zo angst aan te jagen.'